สวัสดีวันปี..ใหม่แล้ว พวกเราผ่องแผ้วหยุดงาน... ร่วมกันเที่ยวรับวันปีใหม่...เบิกบานฤทัยชุ่มฉ่ำ และแล้วฉ่ำจิต ก็กลับมาอีกแล้ว หวังว่าคงยังไม่เบื่อกันเสียก่อนนะ เอ..หรือว่าจะคิดถึงฉ่ำจิตกันล่ะเนี่ย แหะๆ ^^ เอาเป็นว่ามาเข้าเรื่องกัน

ในช่วงวันปีใหม่ที่ผ่านฉ่ำจิตได้ติดสอยห้อยตามสมัครพักพวกขึ้นเหนือกันเจ้าาา หนาวนี้ยังหนาวกันไม่พอใช่ไหม ?? งั้นไปหนาวให้สะใจบนดอยซะเลย ว่าแล้วสมัครพักพวกทั้งหลายของฉ่ำจิตก็นัดแนะตกลงกันว่า หมู่เฮาจะยะโลดขึ้นดอยปู้นนนนน...ดอยขุนตาน

เริ่มจากเรามาทำความรู้จักกับดอยขุนตาลกันก่อน ... (สามารถกดที่ เพื่อดูรูป)

ดอยขุนตานเป็นดอยตั้งอยู่บนเขาอะไรซักอย่าง (คือมันไม่แน่ใจ เราเถียงกันตลอดทางมาแล้วก็หาข้อสรุปไม่ได้ ใครรู้ช่วยบอกที) เป็นดอยที่อยู่ระหว่างจังหวัดลำพูน กับลำปาง ลักษณะป่าบนดอยเป็นป่าดิบชื้น เขียวชอุ่มตลอดปี ดอยนี้มี ทั้งหมด 4 ย. ด้วยกัน (คำว่า ย. คืออะไร รออ่านตอนท้าย) นับว่าเป็นดอยที่การรถไฟภาคภูมิใจมากเนื่องจากเมื่อเรานั่งรถไฟขึ้นเหนือ เราจะสามารถมาเที่ยวที่นี่ได้ไม่ยาก เพียงแค่ตีตั๋วมาลงที่สถานีขุนตานเท่านั้น เราก็จะพบกับดอยขุนตานทันที่ (โอ้ พระเจ้า! จอร์ช มันยอดมาก) นับว่าเป็นการเดินทางที่แสนสะดวก ปลอดภัยไร้กังวล ดอยนี้มีความสูงประมาณ 1.30 เมตร ทางเดินเข้าสะดวกแล้ว ไม่ถือว่ากันดารมาก ถ้าใครยังไม่อยากลำบากเกินไปก็เชิญมาแอ่วที่นี่ได้เน้อ

ฉ่ำจิตก็นั่งรถไฟจากบ้าน (บ้านฉ่ำจิตอยู่อุตรดิตถ์) นั่งรถด่วนตั้งแต่ 6 โมงเช้าเกือบๆ ครึ่ง มาถึงประมาณ 11 โมง (นี่ขนาดรถด่วนนะเนี่ย ถ้ารถหวานเย็นจะขนาดไหน?) แต่ไงก็มาถึงโดยสวัสดิภาพ ขอบอกว่าถ้าคุณนั่งรถไฟเที่ยวขึ้นมา คุณจะได้ลอดท้องช้าง เอ้ยลอดถ้ำถึง 3 ถ้ำด้วยกัน แต่ที่เจ๋งสุดคงเป็นถ้ำขุนตานนี่แหละ ยาวที่สุดประมาณ 1 ก.ม. นำความตื่นเต้นมาถึงพวกเราได้ไม่นานก็มาถึงสถานีขุนตาน นัดสมทบกับพักพวกอีก 4 คน (อันนี้เขาเอารถมา เพราะทางรถได้เหมือนกัน) จากนั้นไม่รอช้าฉ่ำจิตก็...กินก๋วยเตี๋ยวเอาแรงไปก่อน 1 ชาม แล้วเราก็ขึ้นรถเพื่อประหยัดแรง แล้วนำรถไปจอดที่ลานสนก่อนขึ้น ย.1 (แต่ถ้าไม่มีรถคุณก็ต้องเดินขึ้นดอย ถ้าคุณเริ่มเดินตั้งแต่แรกคุณจะพบว่า ย. 2 เหมาะแก่การกางเต้นท์ที่สุด หรือพักบ้านพักกันซะดีกว่า เพราะคุณจะเริ่มหมดแรง) ดีนะที่พวกเรารอบคอบ ไม่คิดจะนอนปะปนกับคนหมดแรง (หาเรื่องอีกแล้วเรา) พอมาถึงเราก็เต๊ะถ้าถ่ายรูปกันซะหน่อย ทริปนี้เราไปกันทั้งหมด 10 คน รวมคนถ่ายรูปด้วยนะ เดี๋ยวจะนับไม่ครบ ( โฉมหน้าพวกยังไม่รู้สำนึก) สังเกตว่าหน้าทุกคนจะเบิกบานกันอยู่ เดี๋ยวๆ รอขึ้นไปถึงก่อนเถอะจะรู้สึก อันนี้ไม่ได้ขู่ เพราะ ย.1 มันไม่เป็นดังที่พวกเราคาด นึกว่าจะเดินทางราบสบายๆ ให้กำลังใจกันก่อนแล้วค่อยไปโหด ย. หลังๆ แต่ไม่เป็นเช่นนั้นเลย แค่ไปถึง ย. 1 ก็ลิ้นห้อยตามๆ กัน อ๊ะ !

เราผ่าน ย. 1 ย. 2 ย. 3 แล้วก็ยัง....ยังไม่ถึง ย. 4 เขาบอกว่าต้องเดินขึ้นไปอีก 500 เมตร โอย....ไม่ไหวเลี้ยวง่ะ หมดแรงก๋วยเตี๋ยวที่อุตส่าห์กินไป ของก็หนัก นึกยังไงน้อไม่จ้างลูกหาบ เขาคิดถูกจะตายกิโลละ 6 บาทเอง ดันบ้าพลัง กลัวไม่ได้บรรยายกาศ ว่าแล้วก็เดินต่อไป แบกข้าวหลามไป แบกเป้ไป บ่นไป จนพวกเราตกลงกันว่า เราจะกางเต้นท์กันที่ตรงนี้ล่ะ ( กางเต้นท์เตรียมทำอาหารกัน ห้องน้ำจะมีถึง 4 โมงเย็นที่ ย.3 นั่นหมายความว่าคุณต้องเดินลงไปอีก 500 เมตร และเดินกลับมาที่พักอีก 500 เมตร ฉ่ำจิตและพักพวกจึงตกลงกันว่า เราจะเข้าป่าเป็นการทดแทน)

มาดูยามเย็นบนดอยเย็นๆ กัน

และแล้วอาหารและเสียงเพลงก็บรรเลงขึ้น ปิ้งข้าวหลาม ต้มม่าม่า ทำแซนวิช อืม...ฟังเสียงเพลงรอบ กองไฟใจบากเบิก (ตกคีย์กันสุดๆ) ตี 1 เลิกเก็บของเข้านอนกัน หนาวๆๆ จริงๆ หนาวจนอยากเอากองไฟไปไว้ข้างในเต้นท์ บรื๋ยยย.. อ้อ เกือบลืม พอดีในกลุ่มนั้นของพวกเรามีวันเกิดของเขาอยู่ 1 คน เราก็เลยยอมทุ่มเททั้งแรงกายและแรงใจขึ้นไปทำเซอร์ไพรส์ต่อกันบนย. 4 ทางมันจะมืดๆ ต้องระวังหน่อย แต่ขอบอกบนนั้นดาวสวยมาก โอ้ถ้านี่เป็นกลางวันคงสวยกว่านี้ เสียดายที่ฉ่ำจิตไม่เห็นในเวลากลางวัน และกลุ่มคณะก็มีเพียง 2-3 คนที่ขึ้นไปก่อนตอนเย็น เลยอดเก็บภาพสวยๆ มากฝาก

เอ้ก อี้ เอ้ก เอ้ก... มือถือก็ขันปลุกพวกเราให้ตื่นจากนิทรา พวกเราตื่นมาก็หาอะไรๆ กินกันให้ขวักไขว่ เพื่อเตรียมออกเดินทางสำรวจป่า ขณะกำลังจิบกาแฟอยู่นั้น ก็มีเสียงหนึ่งในหมู่พวกเราว่า ขึ้นไปบน ย. 4 กันเถอะ ไปดูดวงอาทิตย์ขึ้น แต่ว่าทุกคนยินยอมพร้อมใจกันไม่ขึ้นไปอีกเนื่องจากไม่ไหวกันแล้ว (ก็อายุอานามก็เยอะกันแล้วอ่ะนะ) เลยอดเก็บภาพสวยๆ มาฝากอีก (แหะ โทษที ใจสู้ก็จริง แต่กายมันไม่สู้ด้วย ทำไงได้)

และแล้วเราก็ชมบรรยากาศยามเช้ากันอีกนิดหน่อย แล้วก็เก็บเต้นท์เตรียมออกเดินทาง

บรรยากาศยามเช้าที่สดชื่น

บริเวณที่พักของเรา

และแล้วเราก็เริ่มออกเดินทาง

การเดินทางในขากลับนี้ โหดกว่าตอนขึ้นมาเล็กน้อย เพราะพวกเราตกลงใจกันว่าจะไม่กลับทางเดิมที่มา แต่จะไปเที่ยวน้ำตกกันก่อน และหาทางออกอีกทางของน้ำตกเลย กะว่าชมน้ำตกเสร็จ ทุกอย่างก็จะเป็นขาลง ไม่ต้องป่ายปีนอะไรกันอีก แต่แล้ว...มันก็ยังไม่เป็นอย่างที่ว่า ทางลงที่เราต้องคลำหา เดินไปหาน้ำตกมันก็ยังไม่ถึงซะที เลยต้องของพักเอาแรงกันก่อน (นอนกลางดิน กินกลางดอย) สักพักก็ตัดสินใจลากสังขาลไปถึงน้ำตกจนได้

น้ำตกที่ว่าเป็นน้ำตกชื่อ ตาดเหมย ถ้าคุณมาตามเส้นทางที่พวกเรามาคือลงมาจาก ย.4 ผ่าน ย.3 คุณจะต้องเผชิญการทางลงที่ชันพอดู และด่านน้ำตกที่เหมือนกับมันไม่มีอะไรเลย ให้เราเดินลัดตามน้ำตกมาอีก แล้วจะพบกับป่าไผ่ จากนั้นจะพบน้ำตก ซึ่งเราดันมากันตอนหน้าหนาว (แล้ง) น้ำเลยไม่ค่อยมี แต่ไงก็ยังพอดูออกว่าน้ำตกนี้ก็สวยไม่ใช่เล่น แต่ที่สำคัญ พ่ออุ๊ย แม่อุ๊ยเขาเตือนมาว่า ถ้ามาน้ำตกหน้าน้ำต้องระวังหน่อย เพราะทางจะลื่นมาก (ก็นับว่าเป็นผลดีกับพวกเราที่ไม่ต้องเจอกับหินเขียวๆ ลื่นๆ ที่อันตราย)

และในที่สุดเราก็เริ่มออกเดินทางกลับ ซึ่งจะต้องต่อไปอีก 3 กิโลเมตร โอ้ยเหนื่อยลิ้นห้อยกันแทบตาย เลยไม่ค่อยมีภาพช่วงเดินทางกลับมาฝากเพราะเราต้องรวบรวมแรงกำลังทั้งหมดที่มี ไปกับการเดินเท้าให้เร็วที่สุด เพราะน้ำหมดแล้ว ไม่มีน้ำกินแล้ว (แง้ๆๆๆ เครียดเลย) เมื่อผุดออกมาจากป่าได้แล้ว เราก็ร่วมใจกันกินข้าว กินน้ำกันราวกับแร้งลง (อีกแล้ว) จากนั้นก็ถ่ายภาพเป็นที่ระทึก เอ้ย ระลึกกันซักกะหน่อย เพื่อจดจำว่า ครั้งนึงสมัยเรายังหนุ่มๆสาวๆ เราเคยมาเที่ยวที่นี่กันแล้ว